Dzień czwarty- na rowerach

Po śniadaniu postanowiliśmy zostać tu dzień dłużej i objechać na rowerach okolicę. Mąż wrócił zachwycony ze swojej samotnej wycieczki z poprzedniego dnia. Dojechał do Altenburga i uważał, że nie można pominąć tego miasteczka. Pytał mnie, czy dam radę jechać około 18 km. Nie byłam tego pewna, więc ostatecznie zmieniliśmy trasę na leśno-polno-widokową. 

Ale najpierw trzeba był załatwić formalności, z poszanowaniem wszelkich godzin pracy recepcji. Nadmienię, że do pomieszczeń zamkniętych wchodziło się wszędzie i zawsze w maseczce, respektując odległości (włącznie z toaletami, wyjątek stanowiły prysznice😊) Ustawiliśmy się zatem w kolejce zamaskowanych postaci, żeby formalnościom stało się zadość, przy okazji wyrzuciliśmy śmieci, które narastają zawsze w tempie lawinowym, posprzątaliśmy po śniadaniu i zaczęło się szykowanie sprzętu. 


W tym czasie kątem oka obserwowałam naszych sąsiadów z jednej i drugiej strony. Dzieciaczki z namiotu nie miały dzisiaj humoru, może przez ten nocny deszcz, popłakiwały na zmianę i grymasiły. 

Sąsiedzi z drugiej strony rozstawili ogromny przedsionek i urządzili w nim kuchnię i pomieszczenie gospodarcze. Dzień później mieliśmy im tego zazdrościć, w pełnym zrozumieniu dla tej plastikowej mody, w której tak lubują się nasi zachodni sąsiedzi. Przy takiej zmienności pogody daje to dodatkową przestrzeń i pełną niezależność od zewnętrznej aury. 

Tymczasem rowery zostały przygotowane i ruszyliśmy na wycieczkę objazdową. Ścieżki rowerowe w Niemczech to kolejny punkt budzący moje szczere uznanie. Są wszędzie, bardzo bezpieczne, bardzo dobrze pomyślane. 

Mąż trochę narzekał na oznakowanie (słabe „jak na Niemców”), ponieważ trochę się w pewnym momencie zgubiliśmy, ale była to fantastyczna, relaksująca wycieczka z pięknymi widokami na pola i jeziora. 

Przejechaliśmy też kilka wiosek, między innymi w poszukiwaniu frytek regeneracyjnych dla syna, który zrobił się strasznie głodny. Niestety rodzinne biznesy żywieniowe były pozamykane z powodu pandemii, a na knajpkę przy kolejnym jeziorze nie załapaliśmy się z powodu rozminięcia godzinowego. No tak, minęła 14.00. Za późno! Syn pochłonął więc „batony życia”, które mąż wozi zawsze ze sobą na wypadek czyjegoś kryzysu energetycznego. Niestety, kiedy taki kryzys dopadł mnie, nie było już zestawu reanimacyjnego 😊. 
Zrobiliśmy bowiem ponad 20 km, haha. 

Mąż na sam koniec wycieczki zdecydował się na porzucenie peletonu i samotną ucieczkę, co zaowocowało oczekującym już na nas na stole późnym lunchem kanapkowym. Uwielbiam takie niespodzianki! 

Wieczorna kąpiel, kemping Pahna
Po odpoczynku zrobiłam ciepłą obiadokolację i spędziliśmy wieczór przy świecach i kulach solarnych, które cały dzień nie dawały znaku życia, a wieczorem nagle zaczęły świecić. Zaryzykowaliśmy również rozłożenie markizy. Mąż jako jedyny wykąpał się w jeziorze, mimo coraz chłodniejszego wieczoru.
Nazwy jeziorka do dnia dzisiejszego nie udało się nam ustalić.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Dzień dziesiąty- Lubeka, wyspa Poel

Dzień dziewiąty- Hamburg

Skąd taki tytuł i o co w tym chodzi?