Dzień piaty- Altenburg i Wittenberga

W nocy budzi mnie ulewny deszcz. Markiza łopocze na wietrze, strugi deszczu płyną po niej jak po rynnie, a moje biedne kule kołyszą się bezradnie, ciągle wiernie świecąc. O nie. Usiłuję dobudzić towarzystwo, ale mąż monosylabami zbywa moje teatralne szepty i nie przejmuje się zbytnio. Ponoć mamy pozwolenie na dobicie zepsutej markizy, czy coś w tym sensie.

Jestem pewna, że już po niej i że mokrej jej na pewno nie schowamy. Niestety sama niewiele mogę. Decyduję się jednak na wyskok w ciemną czeluść w piżamie i uratowanie moich kul. Świecą dalej biedaki do rana, wprowadzając wewnątrz kampera ciepły nastrój. 😊

Rano trochę problemów istotnie mieliśmy, na markizie powstało małe jeziorko, meble i mata były mokre, ale udało się jednak wszystko zapakować i po obowiązkowym serwisie kampera opuściliśmy już to miłe miejsce.


Mamy w planach Lipsk i Wittenbergę, ale mąż decyduje się zatrzymać w Altenburgu i pokazać mi go. Jest prześliczny! Właśnie takie małe, malownicze miasteczko, jakie najbardziej lubię, z krętymi uliczkami, rynkiem i zamkiem. Niestety ciągle leje. Biegiem wspinamy się z mężem na wzgórze zamkowe, szybkim krokiem przemierzamy urocze uliczki.

Altenburg

Na rynku akurat jest targ, jednak deszcz nie pozwala dłużej się nim nacieszyć. Zatrzymuję się na szybko przy beczce z ogórkami- poprzedniego dnia skończyły się nam ogórki kiszone i nie mogę się oprzeć takiej okazji. Niestety, mimo łudzącego wyglądu okazują się później ogórkami w zalewie octowej.😊

Kamperowy dzień jest krótki. Przez procedury poranne i wieczorne, oraz fakt, że jedzie się jednak znacznie wolniej i pokonuje mniejsze odległości, czas trzeba planować inaczej. Już wiemy, że nie starczy nam czasu i na Lipsk i na Wittenbergę. Rezygnujemy z Lipska. Po południu docieramy do Wittenbergi.

Znajdujemy przyjazny dla kamperów parking i ruszamy na starówkę. Trochę błądzimy, szukamy kościoła, na bramie którego Marcin Luter przybił swoje tezy. Jestem trochę zdziwiona, że nie ma nigdzie autokarów, wycieczek i przewodników. Nie wiem, czy to przez pandemię, czy też temat taki turystycznie mało nośny… Miasto ma w nazwie dopisek Lutherstadt, ale oznakowane jest nie za dobrze pod kątem szukania śladów Lutra.

Znajdujemy kilka jego pomników, ale nie możemy trafić na ten słynny kościół i tę słynną bramę. W końcu syn udaje się do informacji turystycznej i nareszcie wiemy, dokąd iść. Robimy słynnym drzwiom milion zdjęć.
 Po drodze widzimy wystawę sklepową z olbrzymią postacią doktora Marcina z klocków lego.😊

Wittenberga

pomnik Lutra

Na rynku siadamy na kawę. Właścicielka lokalu uprzedza nas, że nic już o tej porze nie zjemy, ale przecież my to wiemy. W czasie kawowym jeszcze się zmieściliśmy.😊

Kemping leśny Olympiasee

Ruszamy na nocleg, na wybrany przez syna kemping leśny Olympiasee. Jest uroczy! Mały, rodzinny, czysty, w lesie nad jeziorkiem, przypominającym nasze okolice. Bardzo nam się tam podoba, po kolacji idziemy jeszcze na krótki spacer. Świetnie Niemcy rozwiązują godzenie interesów rozmaitych grup: widzimy strefę dla rodzin z dziećmi, strefę dla rodzin z psami z wydzieloną plażą i kąpieliskiem dla psów, strefę dla wędkarzy.

Chętnie pobyłabym tu dłużej, ale słyszę, że nigdy nie dojedziemy nad morze, jeśli będziemy wszędzie stać dwa dni, więc nic już nie mówię…